#ဥစၥေစာင့္၂
**ဥစၥာေစာင့္မေလးရဲ႕ အတၱ**
-----------------------
**ဟင္...ဘယ္ေရာက္သြားတာလဲ...**
ခ်ိဳခ်ိဳၾကည့္ေနရင္းမွပင္ မိန္းကေလးက ျမင္ကြင္းမွ ဖ်က္ကနဲ႔ေပ်ာက္သြားသည္။ေသေသခ်ာခ်ာ ႐ွာၾကည့္သည္ ....မေတြ႕...။ခ်ိဳခ်ိဳ မ်က္လံုးကို ပြတ္၍ ၾကည့္ေတာ့ အိမ္ေ႐ွ႕ျခံေပါက္ဝတြင္ မိန္းကေလးကို ဖ်က္ကနဲ႔ ေပၚလာသည္ကို ေတြ႔ရျပန္သည္။
ေဟာ...ေပ်ာက္သြားျပန္ၿပီ....။
ခ်ိဳခ်ိဳ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားသည္။ငါပဲ အျမင္မွားတာလား...။အခုတေလာ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိ...။မ်က္လံုးထဲမွာ အနီေရာင္ အရိပ္ေတြ ခဏ ခဏ ျမင္ေနရသည္။
ဟိုတစ္ေန႔ကပဲ ဘဲဥသြားေကာက္ရင္း တစ္စံုတစ္ေယာက္ လိုက္လာသလို ခံစားေနရသျဖင့္ ေနာက္ေက်ာဘက္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖ်က္ကနဲ႔ အနီေရာင္ အရိပ္တရိပ္မိမိေဘးမွ ျဖတ္ေျပးသြားသလိုလို...။လိုက္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာမွ မရိွသျဖင့္ ပါးစပ္က ရြတ္ေနဆဲ ပရိတ္ႀကီး (၁၁)သုတ္ကို ဆက္ရြတ္၍ ေ႐ွ႕ေျခလွမ္းဆက္လွမ္းမည္ျပဳစဥ္ မိမိေ႐ွ႕မွာ ႏြားေခ်းပံုႀကီးကဲသို႔ မည္းမည္းနက္နက္အေရာင္ႏွင့္ ေခြ၍ ၿငိမ္ေနသည့္ ေႁမြႀကီးတေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရေလသည္...။ရင္တဳန္ ပန္းတုန္ႏွင့္ ေၾကာက္လန္႔သြားသျဖင့္ ခ်ိဳခ်ိဳ ေခါင္းေပၚမွ ဘဲဥေတာင္းေတြပါ ျပဳတ္က် ကြဲကုန္သည္။ေတာ္ေသးသည္...ေျခတစ္လွမ္းသာ ထပ္လွမ္းလိုက္လ်င္ ယခုေလာက္ဆို ခ်ိဳခ်ိဳ ေလာကႀကီးမွာ ရိွေတာ့မည္ မထင္။
ထို႔ေနာက္ပိုင္းကစျပီးေတာ့လည္း မိမိကို တစ္စံုတေယာက္က စူးစိုက္ၾကည့္ေနသလိုလို မ်က္လံုးေထာင့္ထဲတြင္ ဟိုသစ္ပင္ေအာက္ ဒီသစ္ပင္ေအာက္ ဟိုေနရာဖ်က္ကနဲ႔ ဒီေနရာ ဖ်က္ကနဲ႔ လူလိုလို အနီေရာင္အရိပ္ေတြကို ဖ်က္ကနဲ႔ ဖ်က္ကနဲ႔ ေတြ႔ေနရသလိုလို ခံစားေနရၿပီး မသိုးမသန္႔ႏွင့္ ၾကက္သီးေတြ အေၾကာင္းမဲ့ တဖ်န္းဖ်န္း ထေနတတ္သည္။ယခုလည္း ထိုကဲ့သို႔ ခံစားေနရျပန္သည္။
**အံမေလး...ဘုရား...**
ခ်ိဳခ်ိဳ ဘုရားတလိုက္မိသည္။ခိ်ုခ်ို့ အေတြး မဆံုးေသး... ။ အနီေရာင္ဝတ္မိန္းကေလးမွာ အိမ္ေ႐ွ႕အတက္အဆင္းမွာ ဖ်တ္ကနဲ႔ ေပၚလာၿပီး မိမိကို ခက္ထန္စြာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္...။ခ်ိဳခ်ိဳ ထေအာ္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္သည္။
**အစ္...အစ္...အ..အ..အစ္...**
အသံထြက္မလာ လည္ေခ်ာင္းဝမွာ တစ္သြားသည္။ေအာ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနစဥ္မွာပဲ မိန္းမပ်ိဳ၏ လက္ႏွစ္မွာ ေ႐ွ႕သို႔ ဆန္႔တန္း႐ွည္လ်ားထြက္လာၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳ႕လည္ပင္းကို အတင္းဖမ္းဆုပ္ ညႇစ္ျခင္း ခံလိုက္ရသည္။
**အူး...အိ...အစ္..အစ္...**
ခ်ိဳခ်ိဳ ႐ုန္းသည္။လည္ပင္းညႇစ္ထားသည့္လက္ကို အတင္းဖယ္ထုတ္သည္...။မရ...။ထိုသို့ ႐ုန္းကန္ ေနရသည့္ ၾကားထဲ တကိုယ္လံုး အသားနီရဲ၍ ထြားႀကိဳင္းျကိုင္း ပါးစပ္မွ အစြယ္နွစ္ေခ်ာင္း ျပဴးထြက္ေနသည့္ အေကာင္ျကီး ႏွစ္ေကာင္ ဘယ္ကေပၚလာမွန္းမသိ...တစ္ေကာင္က ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ ေျခာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တက္ဖိခ်ဳပ္ထားသည္။ တစ္ေကာင္က ေခါင္းကို ေျခေထာက္ျဖင့္ ဖိနင္းထားသည္။ခ်ိုခ်ို အသက္႐ွဴမ်ားၾကပ္လာသည္။မ်က္လံုးမ်ား ျပဴးထြက္လာသည္...။မိန္းမပ်ိဳ၏ လွပေသာမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွ စိမ္းလဲ့လဲ့ မ်က္ဝန္း..၊ေအးစက္စက္အၾကည့္...၊ရက္စက္မည့္ မဲ့ျပံဳး...ဘီလူးျကီး ႏွစ္ေကာင္၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ မ်က္ႏွာ....ခ်ိဳခ်ိဳ႕၏ မ်က္လံုးထဲ မွတဆင့္ ရင္တြင္းကို စြဲထင္သြားသည္။ေၾကာက္လန္႔မႈက အတိုင္းအဆမရိွေတာ့....။
**ဟယ္...သမီး...ဘာျဖစ္တာလဲ...လာၾကပါဦး...လာၾကပါဦး ေတာ္...က်မ သမီးေလး ဘာျဖစ္တာလဲ မသိဘူး....**
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွ ထြက္လာေသာ ေဒၚျမက်င္မွာ အိမ္ေ႐ွ႕ၾကမ္းျပင္တြင္ ကိုယ့္လည္ပင္း ကိုယ္ညႇစ္၍ မ်က္လံုးမ်က္ဆံျပဴး တအစ္အစ္အသံႏွင့္ လူးလိွမ့္ေနသည့္ သမီးခ်ိဳခ်ိဳကို ေတြ႔ျမင္လိုက္ရကာ ႏွလံုးေတြ တုန္ယင္ကုန္သည္။ ႐ုတ္တရက္ေဆာက္တည္ရာ မရျဖစ္ကာဘာလုပ္ရမွန္း မသိသျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေအာ္ဟစ္ အကူအညီ ေတာင္းမိလိုက္ေလသည္။ ေဒၚျမက်င္ေအာ္သံေၾကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ အိမ္မ်ားမွ လူမ်ားလည္း ဝရဳန္းသဳန္းကား ေျပးလႊားလာျကၿပီး ခ်ိဳခ်ိဳ႕ကို ဝိုင္းခ်ဳပ္သူကခ်ဳပ္ ၊လက္ေတြျဖည္ထုတ္သူကျဖည္ ၊ေျခမလက္မ ခ်ိဳးသူကခ်ိဳး ႐ႈပ္ယွက္ ခတ္ကုန္ၾကသည္။ နားလည္သူမ်ားက
**ဒါ...ရိုးရိုးမဟုတ္ဘူး...အပမီွတာ...ပေယာဂဝင္တာ...ဘုရားစာေတြ ရြတ္ၾက...ပရိတ္ရည္တိုက္...**
တရားစာ ရသူမ်ားက တရားစာရြတ္ၾက ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရမ်ား ၊ပရိတ္ေရမ်ား တိုက္သူကတိုက္၊ ဖ်န္းသူကဖ်န္း၊ ပရိတ္ႀကိဳးမ်ားခ်ည္ယူလာျပီး ခ်ည္ေပးသူက ခ်ည္ေပး ၾကျပန္သည္။ ထိုအခါမွသာ ခ်ိဳခ်ိဳ လည္း သက္သာသြားသလိုျဖစ္ကာ ဝိုင္းဝန္းေမးျမန္းၾကသူမ်ားကို ေလသံသဲ့သဲ့ေလးျဖင့္ ျပန္ေျဖၾကားႏိုင္သည္။
**ဒါ စိုးေဝနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ျဖစ္ရတာပဲ...**
**စိုးေဝနဲ႔ ရည္းစားျဖစ္သူမွန္သမ်ွ သိုက္က ေႏွာက္ယွက္တာ ခံၾကရတယ္...တခ်ိဳ႕ဆို ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ပါျဖစ္တယ္...နင္လဲ ကံေကာင္းလို႔ မေသတာ...**
ခ်ိဳခ်ိဳ ေျပာျပေသာ ျဖစ္စဥ္စံုကို ၾကားၾကရၿပီး လူအမ်ား၏ သံုးသပ္ စကားမ်ား...။ခ်ိဳခ်ိဳ ကိုယ္တိုင္လည္း အစကတည္းက ကိုစိုးေဝႏွင့္ ပတ္သတ္မိ၍ အေႏွာင့္အယွက္အေပးခံရသူမ်ားအေၾကာင္းကို ခ်ိဳခ်ိဳ ၾကားသည္၊သိသည္။သို႔ေသာ္ ကိုစိုးေဝကို ခ်စ္သည္ကတေၾကာင္း၊မိမိကိုယ္တိုင္က ဘုရား၊တရားကို သက္ဝင္ယံုၾကည္သူ၊အပတ္စဥ္ ဥပုသ္သီလေစာင့္၊ဘုရားစာ ပါးစပ္ကအျမဲမျပတ္ရြတ္ဖတ္ေနတတ္သူမို႔ အႏၲရာယ္မျပဳႏိုင္ေလာက္ဟု ယံုၾကည္သျဖင့္ မေၾကာက္ရြံ႔မိ...။
အခုျဖစ္ပံုေၾကာင့္ ခ်ိဳခ်ိဳမွာ အေတာ္ေလးထိတ္ လန့္သြား မိသည္။ကိုစိုးေဝႏွင့္ ေ႐ွ႕ဆက္ရမည့္ အေရးကိုလဲ အေတာ္ေလး ရင္ေလးသြားရသည္။ဘယ္သို႔ မည္ပံု လုပ္ရမည္လည္လဲ ဟု ေတြးေတာရင္း ခ်ိဳခ်ိဳ စိတ္ေတြ ေဆာက္တည္ရာ မရေတာ့...အားငယ္စြာ မ်က္ရည္ပါေတြပါ က်မိသည္...။
---------------------------------------------------
**ဟူး....**
စိုးေဝ သက္ျပင္းေမာႀကီး ခ်မိသည္။ လံုးဝ အိပ္မေပ်ာ္။မ်က္လံုးမ်ားက ေၾကာင္ေနၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေခါင္မိုးႀကီးကိုသာ အဓိပၸယ္မဲ့ ေငးေနမိသည္။ ယေန႔ႏွင့္ဆို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ စိုးေဝလာေနတာ သံုးရက္ရိွၿပီ။တရက္မွ ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ေသး...။မ်က္လံုးမိွတ္သည္ႏွင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေ႐ွ႕မွာ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ ေလ်ွာက္ေနသည့္ အနီေရာင္ မိန္းမပ်ိဳကို ေတြ႔ေနရသည္။ ေက်ာင္းမုခ္ဝ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ရပ္ေနသည့္ အသားနီစပ္စပ္ ဘီလူးႀကီးႏွစ္ေကာင္ကလည္း ေက်ာင္းအတြင္းကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ေနရသေသးသည္။ထို႔ေၾကာင့္ စိုးေဝ ေၾကာက္ရြံ႔ ထိတ္လန္႔စိတ္ေတြ စိုးမိုးၿပီး အိပ္မရ...။
မည္သူ႔ကိုမ်ွလည္း စိုးေဝ ေျပာမျပရဲ...။ေျပာျပလ်င္လည္း ယံုၾကမည္မဟုတ္...အရူးလို့သာ ထင္ၾကေပမည္။စိုးေဝ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္မိွတ္ခံစားေနရသည္။
စိုးေဝ ေတာင္ေတာင္ အီအီေတြ စဥ္းစားေနစဥ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေခါင္တိုင္တန္းေပၚမွာ တေရြ႔ေရြ႔လာေနေသာ ေယာက်္ားေျခသလံုးသားခန့္ရိွ အဝါအမဲ အစင္းၾကား ငန္းေတာ္က်ားေႁမြႀကီး ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဘုရားခန္း အတြင္းမွ ဘတၳရီႏွင့္ ပူေဇာ္ထားေသာ လ်ွပ္စစ္မီးသီးေလးမ်ား အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ ေခါင္တိုင္ေပါမွ ေႁမြႀကီးကို စိုးေဝ ထင္ထင္႐ွား႐ွား ျမင္ေနရျခင္း ျဖစ္သည္။ဒီေႁမြႀကီးအေၾကာင္းေတာ့ စိုးေဝ သိသည္။ဥပုလ္ေန႔ဆို ေက်ာင္းေခါင္တန္းေပၚ တက္လာၿပီး ၿငိမ္သက္စြာ ေခြ၍ တရားနာတတ္သည္။တရားနာၿပီးလ်င္ ျပန္ဆင္းသြားတတ္သည္။သူေတာ္ေကာင္း ေႁမြႀကီးဟု လူသိမ်ားသည္။
ဒီေန႔က ဥပုလ္ေန႔မဟုတ္ပဲ ဘာကိစၥတက္လာပါလိမ့္။တေရြ႔ေရြ႔တက္လာေသာ ငန္းေတာ္က်ားေႁမြႀကီးမွာ စိုးေဝမ်က္ႏွာတည့္တည့္ တန္းေပၚတြင္ ရပ္သြားသည္။ေခါင္းက တျဖည္းျဖည္း ေအာက္သို႔ေလ်ာဆင္းလာသည္။ အခန္႔မသင့္လို႔ ျပဳတ္က်လာလ်င္...။ဘာ့ေၾကာင့္မွန္း မသိ စိုးေဝ ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ေနသည္။ေႁမြႀကီး ျပဳတ္က်လာမွာ ၾကည့္ၿပီး အသည္းယားလို႔ ေၾကာက္တာလား၊ အစဥ္းစားလြန္တာၿပီး ေၾကာက္တာလား မေဝခြဲႏိုင္...။ရင္တထိတ္ထိတ္ ၾကည့္ေနရင္း မွပင္ ေႁမြႀကီး၏ ပံုသ႑န္မွာ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို စိုေဝ မ်က္လံုးမ်က္ဆံျပဴးစြာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။
**ေအာင္းမေလး....**
စိုးေဝ လန္႔ေအာ္မိေတာ့ မတတ္ျဖစ္သြားသည္။ေက်ာင္းေခါင္တန္းေပၚက ေႁမြႀကီးမွာ ေႁမြႀကီးမဟုတ္ေတာ့။ အသားနီရဲရဲ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး အစြယ္ေကြးေကြးႏွင့္ ဘီလူးႀကီးအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သြားကာ စိုးေဝကို စားဝါးေတာ့ မလို ၾကည့္ေနသည္မဟုတ္ပါလား...။ ဝါက်င္က်င္သြားႀကီးမ်ားကို ၿဖီးျပသည္။ အစြယ္ႀကီးမ်ားကို ထုတ္လိုက္ သြင္းလိုက္ လုပ္ျပသည္။လက္ႀကီးမ်ားက ႐ွည္ထြက္လာကာ စိုးေဝကို လည္ပင္းညႇစ္ေတာ့ မလိုလို...။အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု ပံုစံ လုပ္၍ ၿခိမ္းေျခာက္ ေနသျဖင့္စိုးေဝ မ်က္ႏွာပင္ မလြဲွရဲ။ေအာ္လည္း မေအာ္ရဲ...။ စိုးေဝ မ်က္ေတာင္ မခတ္တမ္း ၾကည့္ေနစဥ မွာပင္္...
**ဝုန္း....**
**ေအာင္းမေလး....ဗ်...ကယ္ေတာ္မူၾကပါ...ဘီလူး ႀကီး....**
ဘီလူးႀကီးမွာ ေခါင္တိုင္မွေန၍ ႐ုတ္တရက္ ခုန္ခ်လာသျဖင့္ စိုးေဝအေၾကာက္လြန္ကာ သတိလက္လႊတ္ လန္႔ေအာ္ၿပီး အိပ္ယာမွ ခုန္ထကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွ ဆင္းေျပးေလေတာ့သည္။
**ဟ...ဟ...စိုးေဝ...ဘာျဖစ္တာလဲ...အလန္႔တၾကား**
**ဟာ...ဟာ...ေႁမြႀကီး...လုပ္ၾကဦးဟ...**
**စိုးေဝ...စိုးေဝ...ကို လိုက္ဆြဲအံုးဟ....**
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွာ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္ကုန္ၾကသည္။
**ဟဲ့...ေက်ာင္းသားေတြ...ကိုရင္ေတြ...ဘာေတြျဖစ္ေနတာလဲ...**
ညႀကီး အခ်ိန္မေတာ္ ဆူညံသံမ်ားေၾကာင့္ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးေကသရ က်ိန္းစက္ခန္းထဲမွ ထြက္လာသည္။
**တင္ပါ့ဘုရား တပည့္ေတာ္တို႔ အိပ္ေနတုန္း စိုးေဝ ေအာ္သံေၾကာင့္ လန္႔ႏိုးသြားတာပါ...စိုးေဝ အိပ္ယာေပၚမွာ ဒီငန္းေတာ္က်ား ေႁမြႀကီးေတြ႔ေတာ့ အကုန္ ထိတ္လန္႔ကုန္ၾကတာပါ ဘုရား....**
ကပၸိယႀကီး ဦးလံုးက ေလ်ွာက္တင္ေလသည္။
**ဟဲ့...သီလ...ကိုယ့္ေနရာ ကိုယ္သြားစမ္း...**
ေက်ာင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွ စင္းစင္းႀကီး ရိွေနေသာ ငန္းေတာ္က်ားေႁမြႀကီးမွာ ဆရာေတာ့္ အသံၾကားသည္ႏွင့္ နားလည္သည့္အလား တေရြ႔ေရြ႔ ေက်ာင္းေပၚမွ ဆင္းသြားေလသည္။
**ဒကာေလး စိုးေဝေနာက္ လိုက္ၾက စမ္းကြယ့္... ့ဒုကၡေတြေတာ့ ေရာက္ကုန္ေတာ့မွာပဲ...**
ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားခ်က္ေၾကာင့္ ကိုရင္ေလးမ်ား ဘုန္းျကီးေက်ာင္းသားေလးမ်ား အျပင္သို႔ ေျပးလိုက္သြားၾကသည္။
စိုးေဝမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ထြက္ေျပးစဥ္
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း မုဒ္ဝက ထြက္သည္ႏွင့္ ဖမ္းခ်ဳပ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။စိုးေဝ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ႐ုန္းကန္ရင္း မိမိကို ဖမ္းကိုင္ထားသည့္ သူမ်ားကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘီလူးႀကီး ႏွစ္ေကာင္...။စိုးေဝ၏ ေ႐ွ႕မွာ ေအာင္ျမင္ေသာ အျပံဳး ေက်နပ္ေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္ေနသည့္ အိပ္မက္ထဲက မိန္းမပ်ိဳ...။
**အစ္ကို ဘယ္လို ေျပးေျပး...ညီမလက္က မလြတ္ပါဘူး... အခု ညီမဆီ ျပန္လိုက္ခဲ့ေတာ့ေနာ္...ယၡညီေနာင္ ေသခ်ာေခၚခဲ့ၾက...**
အနီေရာင္မိန္းမပ်ိဳ၏ စကားသံအဆံုး စိုးေဝ၏ ခႏၶာကိုယ္မွ အသိဉာဏ္တုိ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ မိန္းမပ်ိဳေလးႏွင့္ ဘီလူးႀကီး ႏွစ္ေကာင္ရဲ႕ ေနာက္မွ ဆိတ္ၿငိမ္စြာ လိုက္ပါသြားေနသည္။ဦးတည္ရာက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အေ႐ွ႕ဘက္ တရြာလံုး၏ ေသာက္သံုးေရ ခပ္ရာ ေရကန္ႀကီးဆီသို႔....။
**ဟာ...အစ္ကိုႀကီး စိုးေဝ ဒီမွာေဟ့...ေရကန္ထဲ ဆင္းေနၿပီ လုပ္ၾကအံုး....**
လေရာင္ေအာက္မွာ ကန္ေဘာင္ႀကီးေပၚမွ ကန္ထဲသို႔ တေရြ႔ေရြ႔ဆင္းသြားေသာ စိုးေဝကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကေတြ႔လိုက္ၿပီး ေအာ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
ေအာ္သံေၾကာင့္ ကပၸိယႀကီး ဖိုးလံုးႏွင့္အတူ ကိုရင္ေလးမ်ား ေက်ာင္းသားေလးမ်ား ေရာက္လာၾကၿပီး စိုးေဝကို ေျပးဆြဲၾကသည္။
စိုးေဝက အသက္မဲ့ေနေသာ လူကဲ့သို႔ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ေရကန္ထဲဆင္းေနသည္။ကပၸိယဖိုးလံုးႏွင့္ အဖြဲ႔က အတင္းျပန္ဆြဲေခၚသည္။လံုးဝ မရ...။ စိုးေဝ၏ အားမွာ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႀကီးမားေနသည္။ ဝိုင္းဆြဲေသာ သူမ်ားသာ စိုးေဝ သြားရာ တေရြ႔ေရြ႔ပါသြားၾကသည္... ။
**ဆြဲဟ...ဆြဲ...ဝိုင္းဆြဲျကအံုး...**
**ဘယ္လိုမွ ဆြဲမရဘူး...ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ...**
စိတ္ပ်က္တဲ့သူက ပ်က္သြားၾကသည္။ဆရာေတာ္ကို ေျပးေခၚသူက ေျပးေခၚၾကသည္။ေစာင့္ၾကည့္ေနသူက ၾကည့္ေနသည္။
**ဒကာေလး စိုးေဝ ခႏၶာကို ပူးကပ္ေနတဲ့ မျမင္အပ္ မေတြ႔အပ္ေသာ ေလာကသားေတြကို ဘုန္းဘုန္း ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္...ဒကာေလး စိုးေဝကို အခ်ဳပ္အေႏွာင္မွ လြတ္ကင္းခြင့္ ျပဳလိုက္ပါလို႔ ဘုႏ္ုးဘုန္းေမတၱာရပ္ခံပါတယ္... **
ဆရာေတာ္ဦးေကသရ၏ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ စကားသံအဆံုးမွာ ေရကန္ထဲဆင္းေနေသာ စိုးေဝ၏ ေျခလွမ္းမ်ား ရပ္တန္႔သြားသည္။ေနာက္သို႔ ျပန္လွည့္ၾကည့္လာၿပီး သတိဝင္လာသလို က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ကာ ထိန္လန္႔သြားဟန္ႏွင့္ ေရကန္ထဲမွ ျပန္ေျပးတက္လာၿပီး ဆရာေတာ့္ ေျခေထာက္ကို ဦးခိုက္ရိွခိုးေလသည္။
**အ႐ွင္ဘုရား...ကယ္ေတာ္မူပါ...တပည့္ေတာ္ကို ေရကန္ထဲ အတင္းဆြဲခ်ေနပါတယ္ ဘုရား...**
**မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ေတာ့ ဒကာေလး...ဘုန္းဘုန္း ေမတၱာရပ္ခံထားပါတယ္... **
**ကဲ...ကဲ ေက်ာင္းသားေတြ ဒကာေလး စိုးေဝကို ေက်ာင္းကို ျပန္ေခၚလာခဲ့...ကပၸိယႀကီး ဖိုးလံုး မီးစက္ေမာင္းထား တစ္ညလံုး...ေနာက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေလး ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ကို ဒကာႀကီး ေက်ာ္သိန္း မိသားစုနဲ႔ မိုးမခ ရြာက ဒကာမ ျမက်င္ မိသားစုကို ညတြင္းခ်င္း ေက်ာင္းကို လာခဲ့ဖို႔ သြားေခၚခိုင္း ၾကားလား...အေရးႀကီးတယ္...**
**တင္ပါ့ဘုရား....**
**ကဲ...မျမင္အပ္ေသာ ေလာကသားေတြကိုလဲ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ေက်ာင္းကို လိုက္ခဲ့ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္...**
**ယႆာႏုဘာဝေတာ ယကၡာ၊ေနဝ ဒေႆႏၲိ ဘီသနံ။ယဥွိေစဝါ ႏုယုၪၨေႏၲာ၊ ရတၱိႏၵိဝ မတနိၵေတာ။ သုခံ သုပတိ သုေတၱာစ၊ ပါပံ ကိၪၥိ နပႆတိ ။ဧဝမာ ဒိ ဂုဏူေပတံ၊ပရိတၱံ တံ ဘဏာမေဟ။...**
ဆရာေတာ္ ဦးေကသရမွာ ေမတၱာသုတ္ေတာ္ကို တည္ၾကည္ေသာ အသံေန အသံထားႏွင့္ ရြတ္ဆိုလ်က္ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ျပန္ႂကြသြားေလၿပီ....။ဆရာေတာ္၏ ေနာက္မွာေတာ့ အနီေရာင္မိန္းမပ်ိဳႏွင့္ ဘီလူးႀကီးႏွစ္ေကာင္က ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်လ်က္ လိုက္ပါသြားသည္ကို မည္သူေတြ႔ျမင္ပါမည္နည္း....။
------------------------------------------------
ည ၂နာရီခန္႔ ကညင္ပင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ လူစုံေနၾကသည္။
ေက်ာင္းရိွ ဘုန္းႀကီး၊ပၪၨင္း၊ ကိုရင္ ၊ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဦးေက်ာ္သိန္း၊ေဒၚေသး ႏွင့္ သားသမီး ေဆြမ်ိဳးတစု ၊ေဒၚျမက်င္၊သမီး ခ်ိဳခ်ိဳႏွင့္ ေဆြးမ်ိဳးတစု ဆရာေတာ္ ဦးေကသရ၏ ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနၾကသည္။
**ကဲ...ကဲ...ဘုန္းဘုန္း ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ ဒကာေလးစိုးေဝရဲ႕ အဆင္အႏြယ္ မျမင္အပ္တဲ့ ဘံုေလာကသားေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒကာေလး စိုးေဝကို ေႏွာက္ယွက္ရတယ္ဆိုတာ ဘုန္းဘုန္းကို ရတဲ့နည္းနဲ႔ ေလ်ွာက္စမ္း ပါကြယ္...**
ဆရာေတာ္က လက္ထဲက ႀကိမ္လံုးကေလးကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ တေဒါက္ေဒါက္ေခါက္၍ မိန္႔ၾကား လိုက္သည္။
ဆရာေတာ္႔ စကားအဆံုး စိုးေဝႏွင့္ အတူ ထိုင္ေနေသာ ခ်ိဳခ်ိဳ႕ ထံမွ ႐ႈိက္သံ ထြက္လာသည္။တစ္ကိုယ္လံုးလည္း တုန္ရီလ်က္...
**ဟင့္...ဟင့္...ဟင့္...ရႊတ္...**
**ဒကာမေလး ခ်ိဳခ်ိဳ... ဘာလို႔ ငိုသလဲကြဲ႔...**
**တပည့္ေတာ္ ခ်ိဳခ်ိဳ မဟုတ္ပါဘုရား...ေနာင္ပြင့္မယ့္ ဘုရား႐ွင္ကို လႉဖို႔ ပစၥည္းဥစၥာေတြကို စြဲလန္းစိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနရတဲ့ သူပါ ဘုရား....**
**ဒကာမေလးက ဒကာေလး စိုးေဝကို ဘာလို႔ ေႏွာက္ယွက္ရသလဲ ကြယ့္...**
**တပည့္ေတာ္မ အစ္ကို႔ ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလို႔ပါ ဘုရား...အရင္က တပည့္ေတာ္မနဲ႔ အစ္ကိုက သိုက္ေစာင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံပါ အစ္ကိုက လူ႔ေလာကကို အလည္သြားခ်င္တယ္ဆိုလို႔ တပည့္ေတာ္မ မခြဲႏိုင္ေပမဲ့ အစ္ကို ေပ်ာ္ေအာင္လို႔ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္ ဘုရား...
ငို႐ိႈက္သံ သဲ့သဲ့ႏွင့္ခ်ိဳခ်ိဳ၏ မူရင္းအသံမဟုတ္ေသာ စိုးေဝ ရင္းႏွီးေနသည့္ အနီေရာင္ဝတ္ မိန္းမပ်ိဳေလး၏ အသံျဖင့္ အေၾကာင္းစံု ေျပာျပသည္မွာ
စိုးေဝကို သိုက္မွ လူ႔သက္တမ္း ၃၅ႏွစ္ ေပးလိုက္ေၾကာင္း၊စိတ္မခ် သျဖင့္ သူမကိုယ္တိုင္ေသာ္ လည္းေကာင္း ၊သိုက္ေစာင့္ ဘီလူးႏွစ္ေကာင္ျဖင့္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊လိုက္လံ ေစာင့္ေ႐ွာက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ စိုးေဝက လူ႔ေလာက ေရာက္ၿပီးေနာက္ အတိတ္က သိုက္ေစာင့္ ဘဝကို ေမ့ေလ်ာ့သြားေၾကာင္း၊စိုးေဝ ခ်စ္သူရည္းစားထားလ်င္ မႀကိဳက္သျဖင့္ မိန္းကေလးမ်ားအား ေၾကာက္ေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ ေျခာက္လွန္႔ ေလ့ရိွေၾကာင္း၊ ယခု လူ႔သက္တမ္း ကုန္ဆံုးခ်ိန္တြင္ သိုက္ကို ျပန္ေခၚရန္အတြက္ ျပဳလုပ္ေနစဥ္ သာသနာ့ေဘာင္ထဲ ဝင္သြားပါက ေခၚရခက္သျဖင့္ အလ်င္အျမန္ ေခၚယူဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
အားလံုးေသာ လူေတြမွာ ဆရာေတာ္ႏွင့္ ခ်ိဳခ်ိဳခႏၶာကိုယ္တြင္ ပူးကပ္ေနေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးတို႔၏ စကားမ်ားကို စိတ္ဝင္စားစြာ နားစြံ႔ေနၾကသည္။
**ဒကာမေလး...ဘဝေတြ ျခားေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဘာလို႔ သံေယာဇဥ္ အစြဲအလန္းေတြ ထားေနရတာလဲ...အဲ့ဒီအစြဲလန္းအမွားေတြေၾကာင့္ ဒကာမေလးေတာင္ မကြၽတ္မလြတ္ႏိုင္ပဲ ပစၥည္းဥစၥာ ေစာင့္ေနရတဲ့ အစိမ္းဘဝနဲ႔ေနနရတာ... ကြၽတ္ခြင့္ လြတ္ခြင့္ ရသြားတဲ့သူကို ဒကာမေလး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါ...အခု ဒကာေလးစိုးေဝဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သာသနာ့ေဘာင္ထဲကို ဝင္ဦးမယ္...အဲ့ဒီအခါက် ဒကာမေလးအတြက္ ေကာင္းမႈေတြကို ျပဳလုပ္ေပးႏိုင္မယ္...တဖန္လူ႔ေလာကီမွာ က်င္လည္ရင္လည္း အလႉအတန္းေတြ လုပ္တဲ့အခါ ဒကာမေလးကို အမ်ွေပးေဝမယ္ဆိုရင္ ဒကာမေလးလဲ ပစၥည္းဥစၥာ စြဲးလန္းၿပီးေစာင့္ေနရတဲ့ ဘဝက အျမန္ဆံုးကြၽတ္လြတ္ရင္ မေကာင္းေပဘူးလား ဒကာမေလး....***
**တင္ပါ့ ဘုရား...အခု တပည့္ေတာ္ မွားမွန္းသိပါၿပီ ဘုရား...အစ္ကို႔ကို တပည့္ေတာ္ သိုက္ေစာင့္ဘဝကို ျပန္မေခၚေတာ့ ပါဘူး ဘုရား...ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြ လုပ္ရင္သာ တပည့္ေတာ္ကို အမ်ွေဝဖို႔ မေမ့ပါနဲ႔ ဘုရား...**
အားလံုးမွာ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္သြားၾကသည္။စိုးေဝအတြက္ တကယ့္ ေသလမ္းက လြတ္ကိန္း မဟုတ္ပါလား...။
**တပည့္ေတာ္ အစ္ကို႔ကို ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ပါရေစ...ဘုရား...**
ဆရာေတာ္က ေခါင္းတဆက္ဆက္ၿငိမ့္ျပ သည္။
ဝင္ပူးကပ္ျခင္း ခံထားရေသာ ခ်ိဳခ်ိဳမွာ စိုးေဝဘက္သို႔ လွည့္လာၿပီး
**အစ္ကို...ညီမ ဒီကထြက္ၿပီးသြားရင္ ေနာက္ထပ္ အစ္ကိုနဲ႔ ထပ္ေတြ႔ခြင့္ မရေတာ့ဘူး...ဘာမွ မသက္ဆိုင္ေတာ့တဲ့ အတြက္ လိုက္ေစာင့္ေ႐ွာက္လို႔လဲ မရေတာ့လို႔ အစ္ကို ဂ႐ုစိုက္ပါလို႔ မွာခ်င္တယ္...**
မ်က္ရည္လည္ရြဲႏွင့္ ေျပာေနေသာ ခ်ိဳခ်ိဳ႕၏ ပံုစံအစား စိုးေဝ မ်က္လံုးထဲတြင္ အနီေရာင္ မိန္းမပ်ိဳေလး၏ ပံုရိပ္ကိုသာ ျမင္ေနရသည္။မိန္းမပ်ိုေလး မိမိကို ကယ္တင္ခဲ့ပံုမ်ားကိုလည္း မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္လာ မိသည္။ျမက္ရိတ္ရင္း ပိုးထိ သျဖင့္ အိမ္ကို အျမန္ ေျပးလာရင္း လမ္းတဝက္၌ လဲက်သတိလစ္သြားစဥ္ အိပ္မက္လိုလို တကယ္လိုလို အနီေရာင္ မိန္းမပ်ိဳေလးႏွင့္ ေႁမြတစ္ေကာင္ ေရာက္လာၿပီး မိန္းမပ်ိဳေလး၏ လက္ညိဳးထိုး ေစခိုင္းမႈႏွင့္ ေႁမြက စိုးေဝေျခေထာက္ရိွ ေႁမြစြယ္ရာမွ အဆိပ္မ်ားကို စုပ္ယူသြားခဲ့သည္။ထို႔ေနာက္ စိုးေဝမွာ သတိျပန္ရလာၿပီး ေႁမြကိုက္၍ မေသခဲ့သည့္ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အံျသခဲ့ရသည္။
ျခံထဲက ကုကၠဳိပင္ႀကီး လွဲတုန္းကတစ္ခါ...။လြတ္သည္အထင္နွင့္ အပင္လဲက်မည့္ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရပ္ေနစဥ္ ကိုင္းတစ္ခုက မထင္မွတ္ပဲ က်ိဳးထြက္ၿပီး စိုးေဝ တည့္တည့္စင္ထြက္လာေလသည္။ ေၾကာင္ၿပီးၾကည့္ေနစဥ္ အနီေရာင္အရိပ္ေတြ႔လိုက္ရၿပီး စိုးေဝမွာ တစ္စုံ တစ္ဦး၏ တြန္းထုတ္ခံလိုက္ရသည္။သစ္ကိုင္းႀကီးမွာလည္း စိုးေဝက ထိခါနီးမွ တုန္ခနဲ႔ ၿငိမ္ၿပီး ေအာက္ျပဳတ္က်သြားသျဖင့္ အားလံုး အံျသ ဘံ့နန္းျဖစ္ကုန္ၾကကာ စိုးေဝမွာ အေစာင့္အေ႐ွာက္ရိွေျကာင္း၊ထို့ေျကာင့္သာ မေသတာ ကံေကါင္းသည္ဟု ေျပာၾကသည္။မည္သူမွ မသိလိုက္သည္က ထိုကိုင္းႀကီးအား အသားနီနီ လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ ဖမ္းထိန္းလိုက္သည္ကို စိုးေဝ ဖ်က္ကနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ရျခင္းႏွင့္ မိမိကို တြန္းထုတ္သည္မွာ အနီေရာင္ မိန္းမပ်ိဳ ျဖစ္ေနျခင္းကို ပင္...။ ထို႔ထက္မက အမ်ားႀကီး ရိွပါေသးသည္။
ထိုသို့ မိမိအေပၚ ေကာင္းခဲ့ဖူးေသာ မိန္းမပ်ိဳေလး၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ရင္း စိုးေဝမွာ စိတ္မေကာင္း ႀကီးစြာျဖစ္ကာ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္တုန္လာသည္။ ဝမ္းနည္းလာသလိုလို....။
**အစ္ကို႔ကို ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ နမ္းပါရေစ...**
မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေနရေသာ မိန္းမပ်ိဳေလး၏ မိမိနဖူးေပၚ ထိေတြ႔ နမ္း႐ိႈက္လာေသာ အနမ္း ပါးျပင္ေပၚမွ မ်က္ရည္စမ်ား ၊ခ်ိဳခ်ိဳ၏ ကိုယ္သင္းနံ႔ မဟုတ္ေသာ ထူးျခားေမႊးျပန္႔သည့္ အေမႊးရနံ႔တို႔ ၾကားထဲမွာ စိုးေဝ၏ အျမင္တို႔ ေဝဝါးလာခဲ့ရသည္။
အို....ငါ့ပါးျပင္ေပၚမွာလည္း မ်က္ရည္စေတြပါလား... ငါဘာလို႔ ငိုေႂကြးေနပါလိမ့္...။စိုးေဝ၏ မွုန္ဝါးဝါး အျမင္အာရံုထဲတြင္ ကန္ေဘာင္ႀကီး တစ္ခုေပၚမွာ မိန္းမပ်ိဳေလးႏွင့္ ႐ွမ္းဝတ္စံုကဲ့သို႔ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္တို႔ အတူတကြ လမ္းေလ်ွာက္ၾကည္ႏူးေနပံု ၊ ကန္ထဲက ပဒုမၼာျကာပန္းမ်ားခူး၍ ကိုယ္စီ ကိုင္ကာ ရြာထိပ္က ႐ႈမဝလြမ္းေစတီေလးတြင္ ကပ္လႉေနၾကပံုေတြ ျမင္ေယာင္ေနရသည္။
**သၪၨာရယ္....**
စိုးေဝႏႈတ္မွ အမွတ္မထင္ ထြက္သြားခဲ့ေသာ နာမည္ တစ္ခု...။မိန္းမပ်ိဳေလး မ်က္ႏွာမွာ ျပံဳးေယာင္ သန္းသြားသည္။
**အစ္ကို မွတ္မိလာတယ္ေနာ္...ညီမ ေက်နပ္ပါၿပီ...**
မိန္းမပ်ိဳေလး၏ မ်က္ရည္ၾကားမွ ျပံဳးျပလာေသာ အျပံဳးတခုကို စိုးေဝျမင္ေတြ႔ရခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ တခုခုကို အၿပီးတိုင္ ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရသလို လွစ္ဟာသြားရသည္။တခုခုကို ဖြင့္ဟ ေအာ္ဟစ္ ပစ္လိုက္ခ်င္ သလိုလို....
**ဝုန္း....**
ခ်ိခ်ိဳ ခႏၶာကိုယ္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ဝုန္းကနဲ႔ လဲၿပိဳက်သြားသည္။
**ဟာ... ထြက္သြားၿပီ ျဖစ္မယ္...ထူၾက...ထူၾကေဟ့**
**ေရေတြပါေတြ တိုက္ဟ...ပရိတ္ရည္ဆို ပိုေကာင္းတယ္....**
အားလံုးဆူညံသြားၾကျပန္သည္။ စိုးေဝကေတာ့ ငူတူတူ ငိုင္တိုင္တိုင္ ...မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စမ်ား ၊ ရင္ထဲမွာလည္း တဆစ္ဆစ္နာက်င္ ေနရသည္။ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးေကသရကေတာ့ စိတ္မေကာင္းဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကို ခါရမ္း လိုက္ၿပီး
**ေအာ္....သံေယာဇဥ္ အပူမီးေတြပါလား....သတၱဝါ က်န္းမာခ်မ္းသာ ၾကပါေစ...**
ေမတၱာမ်ားပို႔သေပးလ်က္ ဘုရားခန္းေဆာင္ထဲသို႔ ႂကြသြားေလေတာ့သည္။
-----------------------------------------------
သၾကၤန္႐ွင္ျပဳ အလႉပျြဲကီးတြင္ စိုးေဝလည္း ဦးပၪၨင္းစိႏၲ အမည္ျဖင့္ ပၪၨင္းတက္ခဲ့သည္။႐ွင္ျပဳအလႉ ေရစက္ခ်ပြဲျကီးတြင္ ဆရာေတာ္ ဦးေကသရက ဥစၥာေစာင့္မေလး သၪၨာအတြက္ အမ်ွအတန္းေပးေဝေစခဲ့သည္။
**ဘဝျခားက တစ္ဘံုသူ တဘံုသား ဒကာမေလး သၪၨာအား အလႉအတန္း ေကာင္းမႈ ေတြအတြက္ အမ်ွအတန္းေပးေဝတယ္....ရိွရာအရပ္က သာဓုေခၚေပေတာ့ ဒကာမေလး....သာဓု... သာဓု..သာဓု...**
ဦးပၪၨင္းစိႏၲရင္ထဲ လိႈက္ကနဲ႔ ျဖစ္သြားရျပန္သည္။မ်က္ရည္မက်မိေအာင္ ထိန္းလိုက္ရင္း
**သၪၨာေရ... အစ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ရင္း သၪၨာ့ အတြက္ ကြၽတ္လြတ္ဖို႔ အမ်ွအတန္းေပးပါ့မယ္...ေရစက္မကုန္ေသးရင္ေတာ့ ေနာင္ ဘဝ သံသရာမွာ ဆံုႏိုင္ၾက ပါေကာင္းရဲ႕ ကြယ္...**
တရားဓမၼ မေမြ႔ေလ်ာ္ရသည့္ ပုထုဇဥ္ ဦးပၪၨင္းမို႔ ခံစားမႈ ရိွေနေသး၍ စိတ္ထဲက ေျပာမိေနျခင္းပါ ။
ရြာသားအခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရြာထိပ္ေရကန္ႀကီးမွ ပဒုမၼာၾကားပန္းမ်ားကိုင္ေဆာင္၍ ဆင္းလာေသာ အနီေရာင္ ဝတ္စံုဝတ္ မိန္းမပ်ိဳကို ႐ႈ့မဝ လြမ္းေစတီတြင္ တခါတရံ ေတြ႔ရတတ္ေၾကာင္း၊ေ႐ွးဘိုးဘြားမ်ား လက္ထက္က ကညင္ပင္ ေရကန္ႀကီးအား တူးရင္း ကန္ေအာက္ေျခတြင္ ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးခံေန၍ ဆက္တူး၍ မရခဲ့ေၾကာင္း၊ထိုေက်ာက္ဖ်ာႀကီး ေအာက္တြင္ ဥစၥာေစာင့္သိုက္ ရိွႏိုင္ေၾကာင္း ေကာလဟာလ ေျပာဆိုေနၾကသည္။မည္သူမွေတာ့အတိအက် မသိၾကပါ။
***တူႏွစ္ျဖာ...ေရႊဂေဟ....ဆက္ဖို႔...ေသြမပ်က္တဲ့...ေမတၱာ...ေရစက္ရဲ႕....ေ႐ွးအလာ....မေႏွးအခါခါ...ခ်င့္ေတြး....**
ရြာထဲမွ မဂၤလာေဆာင္ မ႑ပ္မွ မဂၤလာေတးသံက လြင့္ပ်ံ့ေနသည္။ဝါကြၽတ္ၿပီမို႔ စိုးေဝႏွင့္ ခ်ိဳခ်ိဳတို႔၏ မဂၤလာေဆာင္ လက္ထပ္ပြဲ...။သတို႔သား သတို႔ သမီး၊ ႏွစ္ဖက္ေသာ မိဘမ်ား၊လာေရာက္ ၾကေသာ ပရိတ္သတ္မ်ား အားလံုး ျပံဳးေပ်ာ္ၾကည္ႏူးေနၾကသည္။ေနနဲ႔လ ေရႊနဲ႔ျမ ခက္ခက္ခဲခဲ ယူခဲ့ ၾကရသည့္ မဂၤလာ ေမာင္ႏွံ မဟုတ္ပါလား...။
ထိုသို့ အားလံုးေပ်ာ္ရႊေနျကခ်ိန္မွာေတာ့ ေရကန္ႀကီးတစ္ခု၏ ေဘာင္ေပၚမွာ ရပ္၍ မဂၤလာမ႑ပ္ရိွရာကို ေငးေမ်ာ္ကာ မ်က္ရည္ေတြ တြင္တြင္ က်ေနသည့္ အနီေရာင္ ဝမ္းဆက္ႏွင့္ မိန္းမပ်ိဳေလး တစ္ေယာက္ကို မည္သူမွ် သတိတရ ဖိတ္ေခၚျခင္းမရိွၾက သလို မည္သူမွ်ကလည္း ေတြ႔ျမင္ ႏိုင္ျခင္းရိွမည္ မဟုတ္ပါ။
အဘယ့္ေျကာင့္ ဆိုေသာ္ ထိုမိန္းကေလးက တခ်ိန္က အခ်စ္အတြက္ အတၱဖက္ခဲ့ၿပီး ယခုေတာ့ အခ်စ္အတြက္ အ႐ႈံးဖက္ခဲ့ရသည့္ ဥစၥာေစာင့္မေလး သၪၨာဆိုတာ.......။
-------------------------------------------------
ၿပီးပါၿပီ။
လိုအပ္ခ်က္မ်ားသည္ က်ေနာ့္၏ ညံဖ်င္းမႈသာ#ဝါသနာ႐ွင္ အဆင့္မို႔ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ေဝဖန္ အၾကံျပဳေပးၾကပါလို႔....
Credit #ရန္ေအာင္ၿဖိဳး
ခ်စ္သားမာရ္နတ္(Y.A.P)
No comments:
Post a Comment