သံုးလြန္းတင္ၾကိဳး ျပတ္ေသာအခါ
တကယ္ေတ့ာ ကၽြန္မဟာ သာဝတၳိျပည္က ကုန္သည္တစ္ဦးရ႕ဲ ဇနီးမယားျဖစ္ခဲ့သူပါ။ အရြယ္ေရာက္ရံုမွာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ႕ရတဲ့ ကၽြန္မဟာ ေယာက္်ားျဖစ္ အခ်စ္အခင္ အၾကင္အနာအယုအယေတြနဲ႕ သာယာျပီး ကာမဂုဏ္ခံစားမူေတြကို မြတ္သိပ္စြာ ေသာက္ေလေသာက္ေလ ငတ္မေျပေအာင္ ႏွစ္သက္စြာ ခံစားခဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တစ္မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္မမွာ ကိုယ္ဝန္ရွိေနျပီဆိုတဲ့အေၾကာင္း ကၽြန္မေမာင့္ကုိ တိုးတိုးေလးေျပာျပဖို႕ ရင္ခုန္စြာေမာင့္ဘက္ကို လူးလြန္႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္မရွိေတာ့ဘူး။ ဟင္….. ေမာင္ဘယ္အခ်ိန္ အိပ္ရာက ထသြားပါလိမ့္။ ကၽြန္မအိပ္ရာက လူးလဲထျပီး အိမ္ထဲအိမ္ျပင္ ေမာင့္ကို တေၾကာ္ေၾကာ္ ေခၚၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ေမာင္ဟာ မိုးလင္းခါနီး ခုနေလးကမွ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ကို ကုန္ေရာင္းသြားဖို႕ လွည္းေပၚမွာ ကုန္ေတြတင္ျပီး ထြက္သြားျပီတဲ႕႕႕႕႕႕ ေမာင္ဟာ ကၽြန္မႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို စာနာေထာက္ထားျပီး မႏႈိးရက္ဘဲသြားတာပါလား။ ကၽြန္မမွာ ေမာင့္ရဲ႕ကိုယ္ဝန္ရွိေနျပီဆိုတာ ေမာင္သိေတာင္မသြားခဲ့ရပါလား။ ဒီေနာက္မွာေတာ့ ကၽြန္မဟာ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရတဲ့ မိန္းမသားေတြမွာ ျဖစ္ေပၚခံစားရတဲ႕ သဘာဝအတိုင္း ထုိင္းထုိင္းမႈိင္းမိႈင္း ၊ ေလးေလးလံလံ ၊ တမူးမူး တေဝေဝ ၊ တေအာ့ေေအာ့ တအန္အန္ မစားႏိုင္ ၊ မအိပ္ႏိုင္ ဒုကၡၾကီးစြာခံစားရင္း တစ္ေန႕ထက္တစ္ေန႕ ရက္လခ်ီလာေတာ့ ကၽြန္မကိုယ္ဝန္ဟာ ရင့္မာေပၚလြင္ထင္ရွားလာပါေတာ့တယ္။
ဒီအခ်ိန္ကစျပီး ကၽြန္မကံဆိုး မိုးေမွာင္က်ျပီး အတိဒုကၡေရာက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ “ဟဲ႕ေကာင္မ ငါ့သား ခရီထြက္သြားတာၾကာျပီ။ အခုနင့္မွာ ကိုယ္ဝန္တည္ေနျပီ။ နင္ဟာ အက်င့္တန္ေဖါက္ျပန္ယုတ္မာေနျပီဆိုတာ သိသာေပၚလြင္ေနျပီ။ နင္လို အယုတ္တမာမကို ငါ့အိမ္မွာ မထားႏိုင္ဘူး အခုဆင္းသြား” ေယာကၡမအေမၾကီးရဲ႕ တင္းမာတဲ႕ မ်က္ႏွာထားနဲ႕ စက္ဆုပ္ရြံရွာစြာ ကၽြန္မကို စြပ္စြဲလုိက္တဲ႕စကားေၾကာင့္ ကၽြန္မနားထဲ သံေရပူေလာင္းထည့္လိုက္သလုိ ခံစားလိုက္ရျပီး ကၽြန္မနားႏွစ္ဖက္ကို ပိတ္လိုက္မိရင္း ႏုံခ်ာလွတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ဘဝကို ေတြးမိတိုင္း မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ မိဘမဲ့ တစ္ေကာင္ၾကြက္ မ်က္ႏွာငယ္ခဲ႕ရသူပါ။ ရုပ္ရည္လွပတာကလြဲလို႕ အစစကံမြဲခဲ့သူပါ။ သိမ္ငယ္နိမ့္က်လွတဲ့ ကၽြန္မဘဝကို ၾကင္နာစြာယုယေထြးပိုက္ခဲ့တဲ႕ ေမာင့္ကို အားကိုးယံုၾကည္စြာ ဘဝကို ပံုအပ္ခဲ့သူပါ။ ေမာင္ကလြဲလို႕ ကၽြန္မဘယ္ေယာက္်ားနဲ႕မွ မပတ္သက္ဖူးတာကို ကၽြန္မသစၥာဆုိဝံ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခရီးထြက္သြားတဲ႕ ေမာင္ေတာင္သိမသြားခဲ့ရတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ကိုယ္ဝန္ဟာ အရင့္အမာၾကီး ျဖစ္ေနတာမို႕ ကၽြန္မအေပၚ အထင္အျမင္ေသး မယံုမၾကည္နိမ့္က်ဆက္ဆံတတ္တဲ႕ ေယာကၡမၾကီးကို ကၽြန္မမ်က္ရည္ခံထိုးျပီး အႏူးအညြတ္ေျခသလံုးဖတ္ေတာင္းပန္ခဲ့တာေတာင္ ကၽြန္မကို စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ရာ သတၱဝါတစ္ေကာင္လို အညွာအတာကင္းမဲ့စြာ ႏွင္ခ်လိုက္တာမို႕ ကၽြန္မအဝတ္တစ္ထည္ ကိုယ္တစ္ခုနဲ႕ မ်က္ရည္သုတ္ရင္း ဒယိမ္းဒယိုင္ အိမ္ေပၚကဆင္းခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္မ ဘာဆက္လုပ္ရမွာလည္း။ ကၽြန္မဘဝဟာ ေသာင္ျပင္မွာလႊတ္လိုက္တဲ႕ေခြးလို ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနရပါျပီ ကိုယ္ဝန္အရင့္အမာေဆာင္ထားရတဲ႕ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕အျဖစ္သနစ္အမွန္ကို မသိၾကဘဲ ျပက္ရယ္ေလွာင္ေျပာင္စက္ဆုပ္တဲ႕ မ်က္လံုးေတြ အၾကင္နာကင္းမဲ့စြာ လက္ညွိဳးတိုး ျပက္ရယ္ျပဳေနၾကတဲ႕အသံေတြၾကားကေန ေဝးရာကို ကၽြန္မေျပးထြက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ တြယ္ရာမဲ့ အားကိုးမဲ့ျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ေမာင္တစ္ေယာက္သာ နားလည္ခြင့္လြတ္ႏိုင္မွာမို႕ ေမာင္ရွိေနမယ့္ ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ဆီကို အားတင္းျပီးေမွ်ာ္မွန္း ထြက္ခြာလာခဲ့ပါတယ္။ ျပင္းထန္လွတဲ႕ ေနပူက်ဲတဲမွာ အေဖၚမဲ့မိန္းမသားကၽြန္မ စားရမဲ႕ ေသာက္ရမဲ႕ ႏြမ္းလ်ေမာပန္းစြာေလွ်ာက္လွမ္းရင္း ေရွ႕မွာ လူသူကင္းမဲ႕ သီေခါင္လွတဲ႕ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲယိမ္းယိုင္ျပိဳက်လု ဇရပ္အိုတစ္ခုကို ေတြ႕လုိက္ရလို႕ လဲျပိဳမတတ္ ေျခလွမ္းနဲ႕အာားတင္းလွမ္းျပီး ဇရပ္ေပၚကို မနည္းကုတ္ျခစ္တြယ္ဖက္ျပီး တက္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မ်က္လံုးေတြျပာေနပါျပီ ေမာလြန္းလို႕ လွဲအခ်လိုက္မွာ မိုက္ခနဲသတိလစ္မတတ္ ျဖစ္သြားျပီး ဝမ္းဗိုက္တစ္ခုလံုးေပါက္ကြဲထြက္သြားမတတ္ မခ်ိမဆံ့ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ ေတြ က်ေလာက္ေအာင္ နာက်င္လြန္းလို႕ေအာ္ဟစ္ညစ္ညဴးေနရာကေန မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ မေအာင့္ႏိုင္ အအည္းႏို္င္ အသက္မသာ ကမၼဇေလေတြ တြန္းကန္လွဳပ္ရွားလို႕ အံၾကိတ္ျပီး တစ္ေယာက္တည္း ကူညီေဖးမသူကင္းမဲ့စြာနဲ႕ သားေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ခဲ့ရပါတယ္။
ကၽြန္မသားေလး အို … အေမ့သားေလး၊ ေရႊရုပ္ကေလးႏွယ္ ခ်စ္စရာေကာင္းလုိက္တာ။ ကၽြန္မရင္ထဲ သားေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း“သားတို႕ရုပ္ရည္ သီတာမည္သား ေရၾကည္ခ်မ္းျမ တစ္ေပါက္ေလးက်က မိဘတို႕၏ဝမ္းျငိမ္းစတန္းတည့္”ဆိုသလုိ ခ်စ္လိုက္ရတာ…..။ အို…..ႏို႕ခ်ိဳတိုက္ေကၽြးလုိ႕လည္းေကာင္းေကာင္းမစို႕တတ္ေသးပါလား။ မငိုပါနဲ႕ သားေလးရယ္ ေၾသာ္…..ေရဆာလုိ႕နဲ႕တူတယ္ အေမ ေရသြားရွာလုိက္ဦးမယ္ သားေလးတိတ္တိတ္ေနေနာ္လို႕ သားေလးကို ကၽြန္မရဲ႕ ရင္လႊမ္းပဝါေလးနဲ႕ ေထြးပိုက္ထားခဲ့ျပီး ကၽြန္မ ေရရွာထြက္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္မေရာက္ဖူးတဲ႕ ေတာစပ္မွာ ေရရွာရင္း စမ္းတဝါးဝါးနဲ႕ေလွ်ာက္ခဲ့ရာက ကံအားေလ်ာ္စြာ ေရအိုင္ေလးေတြ႕လို႕ ပဒုမၼာၾကဖက္နဲ႕ ေရကို ကန္ေတာ့လုပ္ယူျပီး ဇရပ္ဆီျပန္အေရာက္မွာ ကၽြန္မအသည္းႏွလံုးေတြ ျပဳတ္က်သြားသလုိ ခံစားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။ ဟင္…ကၽြန္မသားေလး မေတြ႕ေတာ့ပါလား ကၽြန္မရင္ထဲ ဗေလာင္ဆူသြားျပီး လက္ထဲက ေရထည့္ယူလာခဲ့တဲ့ ဖက္ရြက္လြတ္က်သြားရပါတယ္။ အေျပးအလႊား အရူးမီးဝိုင္းသလုိ ဇရပ္ေပၚေျပးတက္ျပီး က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ပတ္ခ်ာလည္ သားေလးကို ရွာၾကည့္ေတာ့လည္း မေတြ႕ရေတာ့ဘူး ကၽြန္မရင္ထဲ မီးေတာက္ေနျပီး။ သားေလးေရ… သားေလးေရလို႕ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ဟစ္ျမည္ေၾကြးရင္း သားေလးဘယ္ေပ်ာက္သြားပါလိမ့္။ မေျပာေကာင္းေျပာေကာင္း သားရဲတိရစၦာန္ ကိုက္ခ်ီဆြဲသြားရင္လည္း ကုတ္ရာျခစ္ရာ ေသြးစေသြးနေေလးေတြ ေတြ႕ရမယ္။ ခရီးသြားလမ္းလာတစ္စုံတစ္ေယာက္ ေခၚသြားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္။
ကၽြန္မသားေလးကို ေခၚသြားရင္ျပန္ေပးၾကပါရွင္၊ ကၽြန္မရွိခိုးပါရဲ႕၊ ကၽြန္မသားေလး ေတာစပ္အႏွံ႕တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေၾကြးငိုရိႈက္ရင္း ေတာစပ္ခ်ဳံကြယ္တစ္ခုက ဘြားခနဲ႕ထြားထြားၾကိဳင္းၾကိဳင္းလူၾကမး္ၾကီးတစ္ေယာက္ ရုတ္တရက္ထြက္လာကာ ကၽြန္မလက္ကို သူ႕လက္ၾကမ္းၾကီးနဲ႕ ဆြဲထားလိုက္ျပီး…“ ဒီမွာသူငယ္မ လူမနီး သူမနီးေတာထဲမွာ တေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႕ သားေပ်ာက္ရွာေနရသလား မင္းေလးၾကည့္ရတာ ႏုႏုနယ္နယ္ ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးနဲ႕ လင္ရွိရင္ သားရတာေပါ့ သိလား”ဆိုျပီး ကၽြန္မကို အို…ရုန္းကန္ေနတဲ႕ၾကားက မံုယိုေနတဲ႕ဆင္ရိုင္းတစ္ေကာင္နဲ႕တူတဲ႕ သူရဲ႕ အႏိုင္က်င့္တာကို မလူးသာမလြန္႕သာ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ တရႈပ္ရႈပ္ငိုရႈိက္ေနတဲ႕ကၽြန္မကို ေခ်ာ့လိုက္ေျခာက္လိုက္နဲ႕ ေစြခနဲ ေပြ႕ခ်ီျပီး သူေခၚေဆာင္ရာကို ရုန္းကန္ငိုေၾကြးရင္း ကၽြန္မလိုက္ပါခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီလူၾကမ္းၾကီးဟာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ ဓားျပတစ္ေယာက္ျဖစ္ျပီး စိတ္နဲ႕မေတြ႕ရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ကို ပုရြတ္ဆိတ္တစ္ေကာင္ေလာက္ေတာင္မွ တန္ဖိုးမထား သတ္တတ္ျဖတ္တတ္တဲ႕သူျဖစ္လို႕ ကၽြန္မ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕န႕ဲပဲ သူနဲ႕ေနခဲ့ရာမွ ကၽြန္မသူ႕ေသြးကို ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ခဲ့ရျပီး သမီးေလးတစ္ေယာက္ေမြးဖြားခဲ႕ရျပန္ပါတယ္။
တစ္ေန႕မွာ ကၽြန္မသမီးေလးကို ႏို႕တိုက္ေနတုန္း ကၽြန္မဟာ ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္ ငယ္လို ဒီဓားျပၾကီးရဲ႕အႏိုင္က်င့္ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္မွာ စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲေနရတဲ႕ ဘဝကို ေၾကကြဲဝမ္းနည္းစြာ ေတြးမိျပီး ငိုင္ေနမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မကို အႏိုင္က်င့္ျပီး သားမယားအျဖစ္ ျပဳခဲ့တဲ့ ဓားျပၾကီးဟာ ဘာကို စိတ္အခန္႕မသင့္ျဖစ္လာတယ္မသိဘူး။ ကေလးႏို႕တိုက္ေနတဲ႕ကၽြန္မကို “ဟဲ႕… ဗိုင္းတာမ နင္ဘယ္လင္ကို ေဆြးျပီးငိုင္ေနတာလဲ” ဆိုျပီး ေျခေထာက္နဲ႕ကန္လိုက္တာ ကၽြန္မ ဝုန္းခနဲ ေမွာက္လဲသြားျပီး ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲက သမီးေလးရဲ႕ ဦးေခါင္းဟာ အနားကတိုင္နဲ႕ေဆာင့္မိျပီး ေသြးေတြျဖာခနဲထြက္ကာ ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငိုေနရွာတယ္။ ဒါကို လူမဆန္တဲ႕ဓားျပၾကီးက လွည့္ေတာင္မၾကည့္ဘဲ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းျပီး ျပန္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္မငိုရႈိက္ရင္း လူလဲထျပီး သမီးေလးေခါင္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေခါင္းေပါက္သြားတာနည္းတဲ႕ဒဏ္ရာမဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မသမီးေလးေခါင္းက ေသြးေတြတိတ္သြားေအာင္ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႕ အဝတ္စတစ္ခုနဲ႕ ပတ္ေပးထားျပီး ငိုေနတဲ့သမီးေလးကို ေခ်ာ့ေနတုန္း ဒီလူစိတ္ေပ်ာက္ေနတဲ႕ ဓားျပၾကီးဟာ ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းရင္း ကၽြန္မတို႕ဆီ ျပန္လွည့္လာေနတာကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေတြ႕လိုက္ရတာမို႕ ကၽြန္မ ေၾကာက္အားလန္႕အား အသက္လုျပီး ေျခဦးတည့္ရာထြက္းေျပးခဲ့တာ သမီးေလးက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။
ကၽြန္မမျပန္ရဲေတာ့တာမို႕ မခ်ိတင္ကဲ သမီးေလးနဲ႕ခြဲခြါျပီး ပုန္းခိုေျပးလႊားခဲ့ရာက ကံဆိုးမသြားေလရာ မိုးလိုက္လို႕ရြာဆိုသလို ကၽြန္မရဲ႕ဘဝ ကံအက်ိဳးေပး ႏုံခ်ာလွပံုကို ရင္နာနာနဲ႕ ေတြးေတာေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရင္း ရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕ကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ လင္ႏွစ္ေယာက္ေျပာင္း သားသမီးႏွစ္ေယာက္ရခဲ့တဲ့ ကၽြန္မဟာ ေမာင့္ကိုလည္း မေတြ႕ရဲေတာ့ပါဘူး။ ေမာင့္သတင္း စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့လည္း ရာဇျဂိဳဟ္မွာ မရွိေတာ့ဘဲ သာဝတၳိျပန္သြားျပီတဲ႕။ ေမာင္က ကၽြန္မကို သစၥာမဲ့တဲ႕မုဆိုးတစ္ပိုင္း မိန္းမရိုင္းၾကီးပဲလို႕ထင္ေတာ့မွာပါေလ။ ကၽြန္မရဲ႕ကံၾကမၼာက ဒီလုိဖန္ခဲ႕ရျပီကိုး။ ကၽြန္မဟာ တစ္ေကာင္ၾကြက္ တစ္ဦးတည္းေပမို႕ ဒီရာဇျဂိဳဟ္ျမိဳ႕မွာပဲ အဆင္ေျပသလုိ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရင္း ေနခဲ့ရတယ္။ တစ္ဝမ္းတစ္ခါးေပမို႕ လုပ္လုပ္စားစားနဲ႕ ေနခဲ့တာ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ ေက်ာ္လာခဲ့ပါျပီ ကၽြန္မအသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္လာေပမယ့္ ေရွးကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ထင္ရဲ႕ ကၽြန္မရုပ္ရည္ဟာ တင့္တယ္တုန္းေပမို႕ ကၽြန္မကိုလက္ကမ္းသူေတြရွိေနေပမယ့္ ကၽြန္မအပူမရွာဝံ့ေတာ့ပါဘူး။
ေလးမွန္ဖူးတဲ့ ငွက္သူငယ္လို ျဖစ္ခဲ့ရပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႕ကံလို႕ပဲဆိုရေလမလား တစ္ေန႕မွာ အမွတ္မထင္ သူနဲ႕ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ သူဆိုတာက ကၽြန္မထက္ အသက္ထက္ဝက္ေလာက္ငယ္မယ့္ လုလင္ပ်ိဳတစ္ေယာက္။ ကၽြန္မကုန္သည္ေတြရ႕ဲလွည္းတန္းနားအေရာက္မွာ ေရွ႕ဆံုးလွည္းေပၚက ဖ်တ္ခနဲ႕ခုန္ဆင္းလိုက္တဲ့ လုလင္ပ်ိဳကေလးဟာ တိုက္တိုက္ဆိုက္ဆိုက္ ကၽြန္မန႕ဲ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ရပ္မိေနရာက ကၽြန္မကို ရႊန္းရႊန္းစားစား စိန္ပြင့္လို တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေတာက္ေနတဲ့ သူရဲ႕မ်က္လံုးရြဲၾကီးေတြနဲ႕ ၾကည့္ရင္း မျပံဳးတုံ႕တံု႕နဲ႕ ျဖစ္ေနတာမို႕ ကၽြန္မအသက္ရွဴမွားသြားျပီး ရွက္စႏိုးနဲ႕ ေခါင္းငံု႕ျပီးရပ္ေနမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္မသိဘူး။ သူက “မမ”လို႕ ခ်ိဳလြင္တဲ့အသံနဲ႕ေခၚလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ မွင္တက္မိေနရာက ကၽြန္မရင္ဖိုစြာနဲ႕ သူ႕ကိုၾကည့္လိုက္မိတယ္။ သူရဲ႕ ရႊန္းလဲ့တဲ႕မ်က္လံုးအၾကည့္ဟာ ဘယ္လုိအဓိပၸါယ္ေဆာင္တဲ့စကားေတြ အမ်ားၾကီးေျပာေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္မႏွလံုးသားက သိေနခဲ့ပါတယ္။
သူက ဗာရာဏသီျပည္က လွည္းကုန္သည္မွဴးရဲ႕သားတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ သူက ကၽြန္မကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းလာတဲ့အခါမွာေတ့ာ ကၽြန္မ ငိုင္ေနမိတယ္။ “မမ”လုိ႕ စိတ္သိပ္မရွည္တဲ့ ေလသံၾကားလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ရီေဝတဲ့ မ်က္လံုးနဲ႕သူ႕ကိုၾကည့္ရင္း “ေမာင္ေလးရယ္ မင္းထက္အသက္ထက္ဝက္ၾကီးတဲ့ မမကိုလက္ထပ္ဖို႕မသင့္ေတာ့ဘူးထင္တယ္” လို႕ သက္ျပင္းခ်ရင္း ေလးေလးတဲြ႕တြဲ႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ “အို…မမကလည္းခ်စ္တာပဓာနပဲ။ ၾကီးရင္မွီ ငယ္ရင္ခ်ီတဲ့ ကဲ - သိျပီလား”ဆိုျပီး တယုတယေထြးပိုက္လိုက္တဲ့သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ကၽြန္မေျပာမျပတတ္ေအာင္ သာယာၾကည္ႏူးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ သူနဲ႕ကၽြန္မ မိုးမျမင္ေလမျမင္ ခ်စ္မိုးမႊန္ေနတုန္းမွာပဲ တစ္ေနမွာေတာ့ သူ႕ကို ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲက ဆြဲယူခဲ့သူတစ္ေယာက္ေပၚေပါက္လာပါေတာ့တယ္။ သူက အဲဒီ မိန္းကေလးက သိပ္သနားစရာေကာင္းလွျပီး သူ႕အေဖကို လူဆိုးဓားျပေတြက သတ္ပစ္လုိက္ျပီး သူ႕ကိုမတရားျပဳက်င့္မယ္အၾကံမွာ ေၾကာက္အားလန္႕အားထြက္ေျပးလာခဲ့ရရွာတာမို႕ ဒီမွာမမနဲ႕အတူတူေစာင့္ေရွာက္ထားပါရေစတဲ့။
ကၽြန္မအသည္းႏွလံုးေတြ ျပဳတ္က်သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲ ဗေလာင္ဆူသြားျပီး ဟာလာဟင္းလင္းျဖစ္သြားရာက စီးက်လာတဲ့ မ်က္ရည္ၾကားက ေဝသီတဲ့မ်က္လံုးနဲ႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ မိန္းကေလးက တကယ့္အေခ်ာေလးပဲ။ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ အရြယ္ကလည္း မတိမ္းမယိမ္း မိန္းကေလးက တစ္ႏွစ္ေလာက္ငယ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္ တင့္တယ္လွသူေတြမို႕ လိုက္ဖက္လွပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ရယူျခင္းမဟုတ္ဘဲ ေပးဆပ္ျခင္းဆုိတာ ကၽြန္မ ခံစားသိရွိလိုက္ရပါျပီ။ ျပီးေတာ့ ေမာင္ေလးကို ကၽြန္မသိပ္ခ်စ္တယ္။ ကၽြန္မေလ သူ႕ကို လင္လိုတစ္မ်ိဳး သားလုိတစ္မည္ ခြင့္လႊတ္လုိက္ေလ်ာျပီး အခ်စ္ၾကီးခ်စ္ခဲ့ရတာမို႕ သူစိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မႏွလံုးသားကို ဆြဲထုတ္ေပးဆိုရင္ေတာင္ ေပးဝံ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့လည္း မိန္းကေလးၾကည့္ရတာလည္း ခ်စ္စရာေလး။ အို…ကၽြန္မသမီးေလးသာရိွရင္ ဒီအရြယ္ေလးေပမို႕ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ မိန္းမသားႏွစ္ေယာက္ တစ္လင္တည္းေနခဲ့ၾကတာ ဘာျပႆနာမွ် မရွိခဲ့ပါဘူး ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပါပဲ။ ကၽြန္မ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတာကိုၾကည့္ျပီး ေက်နပ္မိပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကလည္း ကၽြန္မကို မမလို အေမလို ဆိုးႏြဲ႕ၾကတာေလ၊ ဒင္ကေလးတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ကၽြန္မကို အထီးက်န္ထားျပီး ခဲြမသြားရင္ဘဲ ကၽြန္မေက်နပ္ေနပါျပီ။
တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကၽြန္မကို မိန္းကေလးက ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႕ သူ႕ဆံယဥ္ေလးကို ေသေသသပ္သပ္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးဖို႕ေျပာလို႕ ကၽြန္မသူ႕ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းေလးကို ဘီးနဲ႕ခြဲအေပးလိုက္မွာ ငယ္ထိပ္က ဆံပင္ကိုျဖီးလိုက္ေတာ့ “ဟင္…အမာရြတ္ၾကီးပါလား။ ဘယ္တုန္းက ထိမိခိုက္မိခဲ့တာလဲ မိန္းကေလးရယ္” လို႕ကရုဏာနဲ႕ေမးလိုက္မိပါတယ္။ သည္အခါမိန္းကေလးရဲ႕ေလသံကတင္းမာသြားျပီး “ ဒီအမာရြတ္က အေမနဲ႕အေဖရန္ျဖစ္ရာက ၾကားထဲက ကၽြန္မမွာ ေသရာပါဒဏ္ရာၾကီး ျဖစ္ခဲ့ရတာပါ။ ဒီဒဏ္ရာၾကီးနဲ႕ေမြးကင္းစေလးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကို အေမမပီသတဲ႕ အေမက ထားပစ္ခဲ့ျပီး စြန္႕ခြါသြားခဲ့တာေလ” အို… အေမမပီသတဲ့အေမဟုတ္လား။ ကၽြန္မ မိုက္ခနဲ႕ရင္ထဲမွာနင့္သြားေအာင္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ “ျဖစ္ရေလမိန္းကေလးရယ္ ဒါ …ဒါဆုိ မင္းဟာ ဓားျပၾကီးသမီးေလးေပါ့ဟုတ္လား” ကၽြန္မစိတ္ေတြအရမ္းလွဳပ္ရွားသြားျပီး အသက္မရႈတမ္း ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ “ ဟင္…မမဘယ္လုိလုပ္သိတာလည္းဟင္” လုိ႕ မိန္းကေလးက မ်က္လံုးအဝိုင္းသားေလးနဲ႕ကၽြန္မကိုစိုက္ၾကည့္ျပီး ေမးလိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရူးမတတ္ခံစားလုိက္ရတယ္။
“သမီး အေမဟာ သမီးေလးရဲ႕ အေမပါသမီးေလးရယ္။ အေမ့ကိုအထင္မလြဲပါနဲ႕ အေမေလ သမီးေလးကို အေမမပီသႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စြန္႕ခြါေျပးခဲ့ရတာက အေမ့အသက္ေဘးေၾကာင့္ ထြက္ေျပးခဲ့ရတာပါ သမီးေလးရယ္။ အေမ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္။ အေမေတာင္းပန္ပါတယ္” ကၽြန္မမ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ ေျပာျပေနတာကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ သမီးေလးဟာ တသိမ့္သိမ့္ ငိုယိုရင္း ကၽြန္မကိုဖတ္ထားလုိက္တယ္။ “အေမ အေမရယ္” ဒီအခိုက္မွာ ကၽြန္မနဲ႕သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ လင္ေတာ္ေမာင္ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေရာက္လာတာနဲ႕ ၾကံဳသြားျပီး “ဘာျဖစ္ေနတာလည္းဗ်ာ ေျပာၾကစမ္းပါဦး” ဆုိေတာ့ကၽြန္မနဲ႕ သမီးေလးရဲ႕ ကံဆိုးလွတဲ့အျဖစ္နဲ႕ သူနဲ႕တစ္လင္တည္းမယား ျဖစ္ေနရပံုကို ရွက္ရြံ႕စြာေျပာျပလိုက္ရပါတယ္။ ဒီအခါ သူက သက္ျပင္းရွည္တစ္ခ်က္ခ်လိုက္ရင္း“ကဲ…စိတ္ပင္ပန္းခံျပီး ငိုမေနၾကနဲ႕။ ဒီလုိတိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးနဲ႕ ၾကံဳခဲ့ရဖူးတဲ့သူပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရာဇျဂိဳဟ္နဲ႕ သာဝတၳိသြားတဲ႕လမ္းခုလတ္ဇရပ္ပ်က္မွာ စြန္႕ပစ္ခဲ့ရတဲ့ ေမြးကင္းစႏို႕စိုကေလးေလးပါ။
တိုက္တုိက္ဆိုင္ဆိုင္ ဗာရာဏသီက လွည္ကုန္သည္မွဴးကေတြ႕လို႕ ေမြးစားခဲ့လို႕သာ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္းလို႕ကံေကာငး္ေထာက္မျပီး လူျဖစ္ခဲ့ရတာပါ” ဟင္…ကၽြန္မရဲ႕ ဦးေခါင္းဟာ အိုးထိန္းစက္လို ခ်ာလည္လည္သြားရျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္မႏွလံုးသားဟာ တဆတ္ဆတ္ခုန္ျပီး ကၽြန္မရဲ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းက တုန္တုန္ရီရီ ဆို႕နင့္ေၾကကြဲစြာနဲ႕ “ သား…အေမ့ရဲ႕သား၊ မင္းဟာ အေမေမြးခဲ့ရာက ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ အေမ့ရ႕ဲသားပါ။ ဆိုးဝါးလွတဲ့ကံၾကမၼာရယ္ တုိ႕သားအမိကိုမွေရြးျပီး ႏွိပ္စက္လွခ်ည့္လား။ ခုေတာ့ တို႕သားအမိေတြမွာ ကံၾကမၼာရဲ႕ လွည့္စားမူေၾကာင့္ ရွင္ကြဲကြဲေနခဲ့ရာက ခုေတာ့ သားနဲ႕အေမ၊ သမီးနဲ႕သား၊ တစ္လင္တည္းမယားအျဖစ္ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္း ရွက္စရာေကာင္းလွပါလား။
“အေမ…ညီမေလး” သားရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားက ဝမ္းနည္းေၾကကြဲစြာထြက္ေပၚလာသလို “အေမ…အစ္ကို ကၽြန္မတုိ႕…”ဟင္ခနဲ႕သမီးေလးရဲ႕ ရွက္ရြံ႕ဝမ္းနည္းစြာ ငိုရႈိက္သံ … ။ ကၽြန္မရင္ထုမနာ ရွက္ရြ႕ံငိုေၾကြးေနရာက လင္းခနဲ႕ အသိတစ္ခုဝင္လာခဲ့ပါတယ္။ အဒီအသိနဲ႕အတူ သံေဝဂၾကီးစြာရလိုက္ပါတယ္။ “သားတို႕သမီးတို႕ မငိုၾကနဲ႕ေတာ့ တကယ္ေတာ့ တို႕သားအမိေတြ ဒီလုိအျဖစ္ဆိုးနဲ႕ ၾကံဳခဲ့ၾကရတာဟာ မသိမႈအဝိဇၨာကို အရင္းခံျပီး တပ္မက္မႈတဏွာနဲ႕ ကာမဂုဏ္ေရယဥ္ေၾကာမွာ ေမ်ာပါမိခဲ့တဲ့အတြက္ ေပၚေပါက္ခဲ့ရတဲ့ အျပစ္ေတြပါ။ အေမေတာ့ ဒီကာမဂုဏ္အာရံုခံစားမႈေတြကို စက္ဆုပ္ေနျပီမို႕ ဒီအျပစ္ေတြက လြတ္ေျမာက္ရာ ျငိမ္းေအးမႈဓမၼကို ရွာေဖြေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီမို႕ ဘိကၡဴနီမအျဖစ္နဲ႕ သဗၺညဳဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ သာသနာမွာခိုလံုက်င့္ၾကံေနထိုင္ေတာ့မယ္။ အေမ့ကို ခြင့္ျပဳၾကပါေတာ့ အေမသြားေတာ့မယ္” လုိ႕ သားန႕ဲသမီးကို သီေဝတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႕ ၾကည့္လိုက္ျပီး ထြက္ခြါဖို႕ ေက်ာခိုင္းလုိက္တဲ့အခါ သမီးေလးက… “သမီးကို ဒီတစ္ခါထပ္စြန္႕ခြါသြားဦးမလုိ႕လား အေမရယ္။ သမီးလည္း အေမနဲ႕အတူ ဘိကၡဴနီျပဳပါရေစ”လို႕ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေမနဲ႕ညီမေလးတို႕ေရ ျငိမ္းေအးမႈကိုရေအာင္ ရွာၾကေပေတာ့ ကၽြန္ေတာ့လည္း ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕သာသနာေတာ္မွာ ဘိကၡဳအျဖစ္နဲ႕ ျငိမ္းေအးမႈရေအာင္ က်င့္ၾကံေနေတာ့မယ္”လို႕ေျပာျပီး သားဟာ ေက်ာခိုင္းထြက္ခြာသြားပါေတာ့တယ္။
““ဒီေနရာမွာ ဖတ္ရႈသူအေပါင္း ဓမၼရသေျမာက္ေစလို႕ေသာ စိတ္ေစတနာနဲ႕ စာေရးဆရာ၏ ထိပ္ဆံုးမွာ ေရသားထားခဲ့တဲ့ စာမူကို ျပန္လွည့္ကာ တင္ျပလုိပါတယ္။”” {အေမနဲ႕သမီး ေတာ္စပ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယက္ဟာ တစ္လင္တည္းမယားေတြ ျဖစ္ေနၾကရတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး ရွက္ရြံ႕တုန္လွဳပ္ျပီး ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထလို႕ ေဆာက္တည္ရာမရေလာက္ေအာင္ ထိပ္လန္႕ေခ်ာက္ခ်ားျပီး သံေဝဂၾကီးစြာရခဲ့ၾကပါတယ္။ ကာမဂုဏ္ခံစားမႈေတြဟာ စက္ဆုပ္စရာၾကီးပါလား။ မစင္မၾကယ္ ရြံရွာစရာျဖစ္ျပီး မသတီစရာအနံ႕ေတြ ေထာင္းေထာာင္းထေနတာပါလား။ ျပင္းျပတဲ့ကိေလသာရမၼက္ဆူး အစူးခံေနရတာပါလား။ ဒီစက္ဆုပ္စရာ ကာမဂုဏ္ႏြံအိုင္ထဲမွာ အေမနဲ႕သမီးျဖစ္ၾကတဲ့ ကၽြန္မတို႕ဟာ ကၽြန္မရဲ႕သားအရင္း၊ သမီးရဲ႕ေမာင္အရင္းျဖစ္သူနဲ႕ တစ္လင္တည္းမယားေတြ ျဖစ္ေနၾကတာပါလား။ ကၽြန္မတို႕သားအမိေတြ ဒီစက္ဆုပ္ရြံရွာစရာေကာင္းလွတဲ့ ကာမဂုဏ္ရဲ႕အျပစ္ေတြကို ထိတ္လန္႕ရွက္ရြံ႕လြန္းလို႕ ကာမဂုဏ္ႏြံအိုင္းထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ရုန္းထြက္ႏိုင္မွ ဒီအျဖစ္ဆိုးက လြတ္ေျမာက္မွာပါကလားလို႕ သိျမင္ၾကျပီး ယုတ္ညံ့တဲ့ အိမ္ရာတည္ေထာင္ လူ႕ေဘာင္ကို စြန္႕ခြာျပီး ျမင့္ျမတ္တဲ့ရဟန္းေဘာင္ကို ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္းမွာ မၾကားဝံ့မနာသာ ရွက္ရြံ႕စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္နဲ႕ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို ဆင္ျခင္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ…..}
တကယ္ေတာ့ ကြ်န္မဟာ သာဝတၳိျပည္က ကုန္သည္တစ္ဦးရဲ႕႕႕႕႕႕ အေပၚမွာတင္ျပခဲ့ျပီးးးးးးးး
စာေရးဆရာ၏ စာၾကြင္း။ ။
ဆြတ္ပ်ံ႕ေၾကကြဲဖြယ္ရာ နာၾကည္းစက္ဆုပ္စရာကံၾကမၼာ၏ သားေကာင္းမ်ားျဖစ္ကာ ေက်ာ္မေကာင္း ၾကားမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရေသာ သားအမိသံုးဦးတို႕၏ ရင္နင့္ဖြယ္ရာ ဤအျဖစ္အပ်က္မွာ ဗုဒၶျမတ္စြာလက္ထက္ေတာ္ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင့္ငါးရာေက်ာ္က အေက်ာ္ေဇယ်ျဖစ္၍ အလြန္ထင္ရွားခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ျပီး ေထရဂါထာ ပါဠိေတာ္ ဂဂၤ ါတိရိယဂါထာ၌လည္းေကာင္း ေထရီအပဒါန္တို႕၌လည္းေကာင္း လာရွိပါသည္။ “သံသာေရဝိစရ ႏၱာနံ နပုတၱာ နဓီတာနာမနတၳိ။ သံသရာ၌ က်င္လည္ေနက်ေသာ သူတို႕တြင္ သားသမီးမျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ မည္သည္မရွိေခ်(ဇာ၊႒။ ၁၊၁၃၁)” ဟူသည့္အတိုင္း သံသရာခရီးသည္ သားအမိသံုးေယာက္တို႕သည္ သားႏွင့္အမိ ႏွမႏွင့္ေမာင္ တစ္လင္တည္းမယား ျဖစ္ေနမွန္းသိလို္က္ၾကရေသာအခါ ၾကီးစြာရွက္ရြံ႕ သံေဝဂရၾကကာ အဝိဇၨာအေမွာင္ထုေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ရုန္းကန္၍ သံုးဦးလံုး ရဟန္းျပဳခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။
သားရဟန္း မွာ ဂဂၤ ါျမစ္ကမ္း၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္သည္ကို အစြဲျပဳ၍ ဂဂၤ ါတိရိယမေထရ္ဟု ထင္းရွား၍ မိခင္မွာလည္း သားရဟန္း၏အမည္ကို အစြဲျပဳလ်က္ ဂဂၤ ါတိရိယမာတာဟု တြင္ခဲ့ပါသည္။ အဝိဇၨာအေမွာင္ထုမွ ရုန္းထြက္ခဲ့ေသာ သားအမိသုံးဦးလံုးသည္ ဤတစ္လံမွ်ေလာက္ေသာ ကိုယ္အတြင္း၌ပင္လွ်င္ ေလာကကိုလည္းေကာင္း ၊ ေလာကက၏ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း ၊ ေလာက၏ခ်ဳပ္ရာကိုလည္းေကာင္း၊ ေလာက၏ခ်ဳပ္ရာသို႕ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ကိုလည္းေကာင္း သိျမင္ျပီးျဖစ္ကာ အာသေဝါတရားတို႕မွ လြန္ေျမာက္ျငိမ္းေအးရာ အမွန္ျဖစ္ေသာ သ ႏၱိသုခနိဗၺာနဓာတ္ကို ရရွိခဲ့ၾကေလျပီတကား။
က်မ္းကိုး- ၁။ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္က်မ္းမ်ား၏ က်မ္းဦးမွတ္ဖြယ္မ်ား။ ၁။ အေက်ာ္ေဇယ် ဗုဒၶသမီးေတာ္မ်ား - သုခ။
သဒိသံ ပါကံ ဇေနတိ။
Credit #
ဓဇၨဂၢ(ေမ့သားလွ)
